پوستر «ماکان، پسر ایران»(۱۴۰۵)

معرفی کوتاه

نزدیکای غروب بود. با پوتین‌های از پا افتاده، وسط پادگان رو به باغ زیتون نشسته بودم و به آفتابی که از فرط خستگی به پشت کوه‌ها پناه می‌برد خیره شده بودم که آیت ملکی پرسید: «به نظرت آدم‌ها می‌تونن جاویدان باشن؟» کاش حالا می‌توانستم جواب سؤال آیت را این‌طور بدهم؛ بله… جاویدان، مثل ماکان. برای ماکان عزیزم، از آن بالا دست بکش بر سر ایرانم؛ شاید دست کوچک تو مرهمی باشد بر زخم‌های پیکرش…